การทำไม้กวาดแบบมีศิลป์ (ตอนที่ 1)

ใครบ้างไม่รู้จัก “ไม้กวาด” ยกมือขึ้น……..?

อายเค้าแน่ๆ ถ้ามีใครมาถามแบบนี้แล้วเราไม่รู้ัจัก…ไม้กวาด

“อันว่า ไม้่กวาด กวาดได้ ไม่เคยเกี่ยง
อันไม้กวาด กวาดได้ ไม่เคยเถียง
อันไม้กวาด กวาดได้ จนพื้นเกลี้ยง
อันที่เกี่ยง คือตัวเรา ไม่เอางาน เกียจคร้านเอย..”

พอดีวันนี้ผมได้ไปต่างจังหวัดมา ก็เลยหยิบเรื่องราวที่ตนเองได้ไปประสบมาเล่าสู่กันฟัง อย่างน้อยก็อาจเป็นอีกแนวทางหนึ่ง ไอเดียหนึ่ง ที่ทุกคนสามารถนำไปต่อยอด เพื่อทำธุรกิจได้ครับ

วันนี้ผมได้ไปคุยกับคุณลุงคนนึง แกมีอาชีพ ขายไม้กวาด ครับ ทำเองขายเอง อยู่หน้าบ้านแกเอง นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของคำว่า “เศรษฐกิจพอเพียง” และ “ศิลปการประดิษฐ์” อีกแขนงหนึ่งครับ

ไม้กวาด ของลุงแกก็ไม่ได้มีความแตกต่างจากไม้กวาดร้านอื่นๆ เลยครับ เหมือนกันหมดทุกประการ ไม่ว่าจะเป็นวัสดุที่ใช้ การทำลวดลายที่ด้ามจับเหมือนกันทุกประการครับ เหมือนกับว่าโคลนนิ่งกันมาทั้งดุ้นครับ ผมได้คุยกับคุณลุง ได้ถามถึงว่า วันนึงๆ ขายดีหรือไม่ คำตอบก็คือ “พอขายได้บ้างเรื่อยๆ “เป็นคำตอบมาตรฐานของพ่อค้าแม่ค้าครับ

นั่งคุยกันไปสักพักนึงก็ถามไปถึงเรื่องการทำไม้กวาดแต่ละขั้นตอน ไม่ว่าจะเป็นการเก็บดอกไม้กวาด ดอกพง (ต้นพงหรือต้นแขมเป็นต้นหญ้าชนิดหนึ่งขึ้นอยู่ตามภูเขาสูง ส่วนใหญ่จะมีมากทางภาคเหนือครับ มีลำตันขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 1-11/12 เซนติเมตร สูงประมาณ 2 เมตร ขึ้นเป็นกอใหญ่ แต่ละกอมีประมาณ 5-10 ต้น เริ่มแตกกอช่วงต้นฤดูฝน พอปลายฤดูฝนช่วงเดือนตุลาคม - พฤศจิกายน ก็จะออกดอก ให้ได้เก็บเกี่ยวกันแล้วก็นำมาทำไม้กวาด )

ขั้นตอนต่อไปจะขอไปเล่าต่อบทหน้านะครับ….
วันนี้ต้องรีบ ขี่ไม้กวาดอันใหม่กลับบ้านก่อนนะคร๊าาาบบ